Ölülerle Söyleşi

Arada bir yolun düşer de;
Köhne bir mezarlığa,
Oturup da bir mezar taşına,
İki hoşbeş edersin ölülerle.
Sor bakalım hazır gelmişken;
Onların da ütülü müymüş hep pantolonları?
Korkarlar mıymış karanlıktan,
Onlar da senin gibi?
Yoksa yeter miymiş aydınlığı,
Ay ışığının, kemik gibi?
Onlar da vuruyorlar mıymış topluklarını,
Soğuk kaldırımlarda yürürken?
Senin gibi, simetrik mi dizerlermiş kitaplarını?
Peki, nasıl düşmüşler bu nemli çukura,
Bu kadar erken,
Ayakları mı kaymış yoksa;
Yaşayayım derken.